Wielka Sala

[Mistrz Gry]

Wielka Sala

Wielka Sala to największe pomieszczenie w całym zamku Hogwart. Jak sama jej nazwa sugeruje - jest naprawdę wielka. Długa na kilkadziesiąt stóp, szeroka na kilkanaście i o bardzo wysoko, łukowato sklepionym suficie, którego zazwyczaj nie widać, bo dzięki czarom uczniowie Hogwartu spoglądając ponad głowy dostrzegają zazwyczaj niebo podobne temu, które widać za oknem. Pod sklepieniem wieczorami unoszą się setki świec, za dnia zaś światło dziennie wpada przez wysokie i wąskie okna. Wielka Sala ma kamienną posadzkę i takież ściany, zawsze wypolerowane i zadbane przez domowe skrzaty pracujące w kuchni. Każdego dnia stoi tu kilka stołów - cztery najdłuższe przeznaczone są wychowankom domów w Hogwarcie. Po drugiej stronie od wejścia zaś, na podwyższeniu, stoi stół nauczycielski, gdzie zasiada grono pedagogiczne. Po środku tego stołu stoi krzesło przywodzące na myśl tron, należące do dyrektora szkoły. Dekoracje Wielkiej Sali zmieniają się w zależności od okoliczności.
Na lewo od stołu nauczycielskiego znajdują się drzwi prowadzące do bocznej komnaty z portretami.

[Mia Travers]

Masque du Vent

partner ma wrażenie świeżości i swobody, jakby każde słowo — sekret, plotka, pretensja czy komplement — było łatwiejsze do wypowiedzenia.

dla Williama Traversa

Chciałaby móc powiedzieć, że nie należy do osób szczególnie sentymentalnych. Niestety nawet drobne rzeczy, jak przelotny powiew znajomego zapachu, czy charakterystyczna melodia wyłapana w tle, potrafiły wywołać w niej kaskadę wspomnień. Chłód i opanowanie w jej postawie nie były w stanie ukryć ognia ekscytacji w spojrzeniu, gdy po raz kolejny skierowała je na uroczyste zaproszenie. Międzynarodowy Zjazd Absolwentów. Życie w Hogwarcie było prostsze, spokojne. Utęsknione. Zaskoczyło ją jak bardzo pragnęła znów pozwolić przenikliwemu chłodowi ślizgońskich lochów wniknąć w swoje kości. Jak marzyła by poczuć to znajome kręcenie w nosie, gdy mieszanka kurzu i zastałego powietrza biblioteki otuli ją między regałami pełnymi ksiąg.
Okrutny los postawił ją jednak w pozycji, w której nie mogła po prostu udać się do zamku i zniknąć w lochu z dobrą lekturą. Było to wydarzenie publiczne, spotkanie, na którym przewinie się niemal każde istotne i nieistotne nazwisko magicznego świata. Takie okazje wymagały od reprezentantów szanowanych magicznych rodów, by zaprezentowali się godnie i dorzucili kolejny wyuczony uśmiech do tej ogromnej układanki pozorów. Ta część była żmudna, ale jakże już dla niej znajoma, po latach odgrywania przykładnej, wzorowej żony. Złożyła zaproszenie i podniosła wzrok, dostrzegając wysunięte w jej stronę ramię męża. Bez słowa chwyciła go i dała zaprowadzić w wir powtarzalnych rozmów o niczym, zbyt uprzejmych uśmiechów i nieszczerych zapewnień o rychłych spotkaniach. Chłodny kieliszek rubinowego alkoholu pozostawał jej kotwicą, dzielnie trzymającą ją przy zdrowych zmysłach w tym sztormie obłudy i łgarstwa. I nawet nie chodziło o tych wszystkich ludzi w pięknych strojach i o jeszcze piękniejszych, wystudiowanych minach. Chodziło o jej własną obłudę i łgarstwo. O to z jaką łatwością po tych kilku latach przychodziło jej wymyślanie wymówek i anegdot o małżeństwie, które tak naprawdę nie istniało. Czuła jednocześnie podziw i obrzydzenie, ale i narastającą frustrację. Była przekonana, że jeżeli usłyszy jeszcze jedno uprzejmie zawoalowane pytanie o potomków, to kurczowo ściskane szkło rozpadnie się na kawałki, które następnie chętnie wbije w czyjeś wścibskie oko. Jak długo będą musieli jeszcze w to grać? Czy to się kiedyś skończy? Zacisnęła usta, wzięła głęboki oddech i pozwoliła otępieniu zastąpić buzujący gniew.
W końcu nadszedł ten upragniony moment, gdy towarzyskie zobowiązania zdawały się wypełnione i zostawiła Eliota z jakąś absurdalną wymówką. Nie czekała nawet na jego reakcję, zniknęła momentalnie w tłumie. Szła przed siebie, bez większego celu, oprócz znalezienia się jak najdalej od tej duszącej atmosfery. Najpierw po prostu stała kilkanaście minut na błoniach i obserwowała zachodzące słońce, ignorując gęsią skórkę na ramionach. Kwietniowe powietrze traciło już zimową ostrość i pachniało obietnicą pełnego rozkwitu, ale potrafiło wciąż wykraść ciepło z kości. Policzyła w myślach powoli do czterdziestu pięciu i ruszyła z powrotem do zamku. Próbowała sobie ułożyć w głowie jak to miejsce może jednocześnie być tak znajome i tak drastycznie inne. Brakowało jej twarzy przyjaciół odpoczywających w ostatnich promieniach słońca, bez nich ten krajobraz był tak pusty i zimny. Brakowało jej świeżego i szczerego śmiechu nastolatków, którzy jeszcze nie nauczyli się udawać rozbawienia. Brakowało jej siebie samej z tamtych lat, pełnej ciekawości, głodnej wiedzy i z tą dzikością czającą się tuż pod skórą, która czasem dochodziła do głosu. Teraz tylko przewijała się w jej spojrzeniu i szalonych marzeniach budzących ją w niespokojne noce.
Początkowo chciała ominąć cały ten rozgardiasz i pójść odwiedzić ulubione miejsca, ale spokojne, eleganckie dźwięki Wielkiej Sali przyciągnęły jej uwagę. Zamaskowane pary wirujące na parkiecie, gwiazdy powoli wyłaniające się na zaczarowanym sklepieniu i wizja kolejnego kieliszka rubinowego miodu zadziałały dostatecznie hipnotyzująco. Po chwili już sunęła przy ścianie z trunkiem w ręku i z umiarkowanym zaciekawieniem przyglądała się tańczącym parom. Błyszczące suknie z najdroższych jedwabi mieniły się w kameralnym świetle świec, piękna biżuteria przyciągała oko, a emocje zdawały się niemal parować nad parkietem. Lubiła taniec, ale od lat kojarzył jej się raczej z przykrym obowiązkiem do odbębnienia, niż przyjemnością. Zatrzymała się przy jednym z wazonów wypełnionych kwiatami płynnie zmieniającymi barwy i otoczona lekko odurzającym aromatem róż wypatrywała znajomych rys twarzy pod maskami.

[Leopold Flint]

Odpowiedź dla Nylah Black

Otaczają Nylah spojrzeniem, dostrzega ten jej uśmiech – czysto rozbawiony, który pojawiał się na jej ustach jakby na przekór zawiłości układu, jaki niegdyś ich łączył. Na tyle pilnie studiował w zmierzłych czasach grymasy jej twarzy, aby wiedzieć, że to nie jest uśmiech, którym próbuje kogokolwiek uwodzić, nie ten, którym rzuca czar na słabość męskich charakterów. Ona zwyczajnie, wśród tego tłumu, czuje się dobrze, jak element, który pasuje do układanki. Leopold nie może tego samego powiedzieć o sobie. Woli lasy, naturę. Tu czuje się, jak zwierzęta zapędzone do klatki, skrępowane kartuzjami, uprzejmościami, grą pozorów.
- Słyszałem, moja droga, że Hogwart słynnie z gościnności - zdradza z przekorą, lecz nie wyjawia jej prawdziwego powodu, do którego tu zawitał. Rzecz jasna zwabiły go plotki, lecz zupełnie innego rodzaju -te o komnacie tajemnic, zakaźnym lesie i jeziorze. – To zwykłe plotki, które nie odnajdują pokrycia w tych - stęchłych – [n] pamiętających wieki historii murach?[/b] - pyta żartobliwie, choć owe pytanie nie wymaga odpowiedzi; jest na pokaz, jak wszystko - uśmiech, kurtuazja wypowiedzi, a nawet jego dzisiejsza obecność w murach Hogwartu. Przyjęcie jej zaproszenie też jest czymś pomiędzy; mirażem, zasłoną dymną, pożywką dla prasy; nieważne, co mówią, byle mówili.
Na parkiecie robi się coraz tłocznie. Zaczyna żałować, ze tu zajrzał; zaczyna żałować, że nie ma u swojego boku Maelle; że nie jej zadedykuje pierwszy i ostatni taniec tego wieczoru, lecz obecność panny Black musi mu wysterczać. Przełykając tą gorzką pigułkę, prowadzi ją na parkiet.
- Doceniam ludzi, którzy wiedzą czego chcą - zapewnia, co w jego ustach brzmi dość ironicznie; im spadkobiercą liczących się w tym świecie nazwisko poskąpiono wolnego wyboru. Nie dziedziczyli bowiem tylko linii krwi, genów, majątku, posiadłości, lecz też predyspozycje, ambicje oraz wykonywany zawód.
Uśmiecha się do niej, pozwalając jej dłoni spocząć na swoich ramionach. Przez chwilę obserwuje twarz ukrytą pod maską, próbując wyczytać emocje z błysku ukrytych oczu, które emanują jeszcze większą aurę tajemniczość niż zazwyczaj. Przyciąga ją do siebie, prowadząc ją pewnie przez parkiet, przez taniec, przez morze ludzi.
- Zdradź mi, Nylah,jak ci się powodzi? - zagaduje, między jedną figurą, a drugą, kładąc dłoń na jej smukłej talii. – Kariera pod dachem teatru rozkwita? - Powinien, choćby dla zwykłego kurażu, podarować jej bukiet kwiatów, lecz to wymagałoby jego obecność w Aradii, a ostatnio sztuka nie przyciąga jego spojrzenia.