Miasteczko Llanberis (Gwynedd)

[Mistrz Gry]

Miasteczko Llanberis (Gwynedd)

U stóp masywu Snowdon, wśród hipnotyzujących mgieł i szczytów, rozciąga się Llanberis – górskie miasteczko o bardzo wąskich uliczkach. Wzdłuż głównej drogi ciągną się kamienne domki z kolorowymii dachami, a w powietrzu unosi się zapach dymu z pieców i mokrej wełny. Poranki bywają mleczne, popołudnia ciężkie od wilgoci. Głos pociągu wąskotorowego, który sunie leniwie przez dolinę, to jedyne, co zakłóca ciszę i harmonię tego miejsca. Na końcu miasteczka, tuż przy jeziorze, mieści się niewielki warsztat, w którym od pokoleń wyrabia się noże i wszelkie metalowe produkty użytku codziennego. Czasami wieczorami widać światła w górach, ale zwykle okolica spowita jest totalną ciemnością.

[Nataša Doherty]

13 maja 1962

Nad dzielącym ich stolikiem, pod wąską markizą – cisza przed burzą. Przy którymś z przypadkowych impulsów spotkań przestała spodziewać się, że uda im się wreszcie, choć jeden raz, rozejść w niewzruszonej złym słowem zgodzie; ale przynajmniej z niezrozumiałą uporczywością w zgodzie się spotykali, przypadkiem, któremu wspólnie postanawiali się nie sprzeciwiać, chyba w jakimś dziwacznym poczuciu zobowiązania, z jej strony także wdzięczności, z jego strony – nie była pewna. Uwierającej, niewygodnej, tkwiącej pod żebrem odłamkiem wstydu i stającej w gardle; wciąż wdzięczności. Choć teraz, okłamując się skutecznie, zapalczywie i stanowczo uważała, że go wtedy nie potrzebowała – że byłaby w stanie znieść tamten wieczór samotnie; choć jej uwłaczało, że ją wtedy w słabości widział i drażniło, że nie mogła mu tego wspomnienia odebrać, była mu wdzięczna. W tej wdzięczności wielokroć zaciskała zęby i palce, nie gryzła się w język, nie przepuszczała słów przez bufor ustępliwej grzeczności; w tej wdzięczności chyba znajdowała mściwą sprawiedliwość, kiedy mu jej nadto nie okazywała, której wyrazu mu wręcz odmawiała.
Tymczasem wracał jak koszmar. Manifestacja przeszłości, której nie mogła za sobą ostatecznie zostawić, tym gorszy, że nie mógł zdawać sobie z tego sprawy, o czym jej sobą wciąż przypominał. Ilekroć wyławiała jego spojrzenie w kolejnym miejscu, w którym przypadek ich ze sobą spotykał, przypominała sobie, jak bardzo obawiała się jego spojrzenia w ciemnym wagonie, płochliwy kurcz palców na trzymanej pod peleryną różdżce, paranoiczne przekonanie, że na następnej stacji chwyci ją za ramię i wywlecze siłą z pociągu, zatarga z powrotem do Pragi, pod jasne światła nad dębowym biurkiem, pod wyrokujące spojrzenie generała – towarzysza – Moravec. I pamiętała też tamtą ulgę, kiedy usłyszała jego nazwisko; i własną, przerażoną do granic przytomności, desperację. Proszę mi pomóc.
Ze wszystkich ludzi – Lestrange; co za kpina.
Na stoliku, pomiędzy nimi – położony przez nią bezceremonialnie nóż. Ostrze było jeszcze czyste, nieskalane żadnym wyszczerbieniem ani rysą, wygięte jak drapieżny kieł, niepełna krzywizna sierpa – przybyła do Llanberis, by odebrać go z lokalnego warsztatu. Zamówienie złożyła przy ostatniej wizycie, kiedy dostarczała stałej klientce eliksir na regenerację kości; jej syn cierpiał na ich chorobliwą, niewyjaśnioną łamliwość od urodzenia, w końcu zaczęła pobierać od niej zapłatę tylko symboliczną. Oliver miał sześć lat i prawie nie opuszczał domu; zaniosła mu dziś zebrane na łące kwiaty, by chociaż w ten sposób mógł cieszyć się wiosną: poszarpaną firletkę, chabry, kaczeńce, margerytki, urokliwe konwalie, które szczególnie mu się podobały. Machała jeszcze do niego z wąskiej uliczki, kiedy wyglądał za nią przez okno ze swojego pokoju, jak uwięziona w nim ptaszyna pozbawiona przez naturę lotek, o równie kruchym ciele. A potem, spuściwszy wzrok, dostrzegła go na końcu uliczki – jego ciemne oczy i długi cień rozlewający się u jego stóp jak miękki dywan.
Powitali się, jak zawsze, w zgodzie. Nie była pewna, kto właściwie wystosował zaproszenie na kawę, może zdecydowali się na nią wspólnie, w znajomym rytuale, udając przed sobą, że wyjdą z tego bez złośliwości. Nóż położyła na stole równie naturalnie, między słowami jeszcze powściąganymi grzecznością, umowny topór wojenny. Na jego ostrzu, wzdłuż wygiętego grzbietu, wygrawerowano subtelny, roślinny motyw, tuż przy rękojeści – jej inicjały; opadające nisko słońce wydobywało głębiej ich kształt.
– Przejdźmy do rzeczy, panie Lestrange, skoro i tak nieuchronnie wciąż tam dążymy – zdecydowała wreszcie, kiedy wyczerpali już powierzchowne, dość sztuczne frazesy konwencjonalnej życzliwości i nadeszła ta znajoma, napięta cisza. To, że siedzieli naprzeciw siebie, w pozornie uprzejmym nastroju, było już wystarczającym nadwyrężaniem granic ich światów. Gdyby nie idące za wdzięcznością zobowiązanie do – przynajmniej – dobrych manier, podjudzona obecnymi okolicznościami politycznymi, najchętniej naplułaby mu chyba w filiżankę, drastycznie naruszając wszelki konwenans i decorum. – Gdyby wiedział pan wtedy, że jestem mugolaczką, czy też pospolitą szlamą, wedle waszej szlachetnej nomenklatury – wypowiadała to słowo, spoglądając mu prosto w oczy, chłodno i wyzywająco; odchylona swobodnie ciałem na oparcie krzesła lekko odwróconego ku roztaczającemu się z tarasu widokowi na rozciągające się tuż za miasteczkiem jezioro – czy sądzi pan, że tamten wieczór potoczyłby się inaczej?
Starała się nie widzieć w jego oczach echa tamtej nocy; tamtej siebie, czującej jeszcze na palcach gorącą krew Viléma. Chciała podskórnie, żeby poczuł się przy niej tak samo: zapędzony w pułapkę swoich myśli, pozbawiony drogi ucieczki, przyparty do muru. Chciała go sprowokować do tego, by przyznał się wreszcie wprost, że jej naturalnie nienawidził i że popełnił błąd, i że w związku z tym powinni zakończyć wreszcie tę farsę; albo sprowokować do tego, by uznał ją za człowieka sobie równego.
– Co sobie pan o mnie myśli, kiedy to mówię? Że jestem, według pańskich definicji, brudną szlamą. Wstyd panu, że tu ze mną siedzi? I że ktoś mnie usłyszy? – napierała dalej, nieustępliwa. Pomimo wszystko, nie było w tym chłodzie jednoznacznej wrogości. Czuła za to w sobie wciąż poślad tamtej desperacji, nosił ją w swoim spojrzeniu, podnosił ją przeciwko niej wraz z czarną źrenicą, nawet jeśli robił to nieumyślnie, przystawiał jej ją do gardła, jej własną słabość obracając w oręż. Jak mogła być przy nim spokojna? – Niech się pan nie miarkuje – grzeczne pan przy tych słowach zaczynało brzmieć jak złośliwość. – Wiemy przecież oboje, że nie macie tego w zwyczaju wobec takich jak ja. Czy obawia się pan może, że mnie obrazi?

[Lorcan Lestrange]

W kruchości ulotnego zawieszenia trwali jak dwie spętane dusze zmęczone tułaczką po kolejnych pobojowiskach; miejscach, będących przypadkowymi świadkami spięć, tych charakterystycznych ostrych i przenikliwych spojrzeń, chłodu i jadowitości w słowach ciskanych pod przykrywką powszechnego konwenansu. Pozostawieni w tej intrydze, jaką napędzali samoistnie, jakby naturalne kontrasty wypływały na światło dzienne, bez konieczności wypowiadanych słów; same, bez ich woli kreowały napięcie, tak charakterystyczne, wręcz ciążące na duszy, ilekroć przecinali się na szachownicy życia. W tej ironii, która łączyła z przypadku, jednocześnie kreśląc historię niezapomnianą, trwającą, gdzieś podskórnie, bo echo tamtych wydarzeń rezonowało przy każdym spojrzeniu, trawiło od środka, będąc oczywistym przypomnieniem, konsekwencji i czynów, po jakich nastąpiła zapaść – gwałtowna, ostra i pikująca niebezpiecznie w ramy daleko idącej wrogości. Jasnym sygnałem ostrzegawczym, było jej spojrzenie, tak do szpiku kości przeszywające mroźną aurą, jakby pragnienie potępienia jego osoby, czynów i występków, było jej skrytym marzeniem i ucieczką od tego, co ich połączyło. W pamięci jawnie i bezwstydnie przewijały się wspomnienia, gdy pozbawiona tarczy, obdarta z resztek nadziei, skruszona przez okrutny los, trwała bezsilna. Wiedział, że nigdy mu tego nie zapomni; że zawsze, będzie to jej ciążyło na sumieniu, ta świadomość, że ją wówczas widział – On z domu Lestrange.
Wszak w pogardzie powinien ją mieć, wykpić i wyśmiać, gdy tylko zrozumiał, kim była i o, co go prosiła wzorkiem skruszonym. To było, tak proste, wręcz banalne, niczym prowadzenie jagnięcia na rzeź. Bo ta niechęć powinna była go przepełniać, stanowić wyznacznik postępowania wyłaniać się w takich chwilach, by z obojętnością i wzgardą odprowadzić w ręce oprawcy. Zamiast tego on… postąpił w sposób, tylko sobie zrozumiały, stąd mimowolnie uśmiechał się za każdym razem, gdy o tym pomyślał.
Ironia losu.
Na blacie stolika, pomiędzy nimi złożył złoty misternie zdobiony zegarek kieszonkowy, którym bawił się od momentu, gdy zajęli miejsca na tarasie kawiarni. Kontrastował on z eleganckim nożem, w jakim doszukiwał się kunsztu artysty, także w sposobie, jaki go przedstawiała widział, demonstrację myśli, jakby chciała raz na zawsze zakończyć, tę batalię na słówka rzucane podczas przelotnych i przypadkowych spotkań, które wbrew pozorom, zawsze z początku miały sympatyczny charakter, a dopiero później przeradzały się w ciszę pełną napięcia. Zegarek w tej kompozycji mógł symbolizować dwie skrajności, lecz obie byłyby błędnie interpretowane, bo w jego – ich; perspektywie, miał wyłącznie kreślić porzucenie wszelkich myśli i skupienie uwagi wyłącznie na tej chwili – na niej.
Jego pobyt w urokliwym miasteczku wyjętym rodem z baśni powodowany był, dostarczeniem badań z ostatniej wyprawy do Wali, jednemu profesorowi historii na uniwersytecie Evershire. Materiał poza oficjalnym tonem nosił również osobiste przemyślenia historyka zebrane w osobnych dokumentach. Liczył na szczerą recenzję przedstawionych wniosków, gdyż coraz intensywniej w ostatnich tygodniach przechodziła mu przez umysł myśl, aby spróbować czegoś innego, co owocowało, nieco większą stabilnością. Lubił podążać za głosem intuicji, ta zwykle doradzała mu dobrze, a przynajmniej trafnie, jeśli szło o kwestie związane z pracą.
Zaczęło się.
Gdy w sposób jasny zmieniła ton, kiedy w jej przenikliwych oczach o toni górskiego jeziora zaiskrzyły pierwsze gromy, wciąż ostrzegawcze – w tym momencie; uśmiech wypłynął na usta akolity, porzucając dobitnie prezentowane do tej pory zawieszenie broni. Tak prowokacyjny grymas, niosący w sobie charakterystyczną arogancję z jakąś wilczą naturą sprawiał, że w parze z ciemnymi oczami, które zdawały się bagatelizować sytuację, dawał jej wszelkie motywy do uargumentowanej zbrodni przy kawiarnianym stoliczku. Kreślone słowa, były recytowane, niczym z pamięci, jakby uczyła się tej kwestii do lustra, być może pragnęła go spotkać, tylko w tym jednym celu. Przyjmował wszystko, co mu oferowała z niezmienną postawą.
Obecna chwila, ta szarża dokonana po strategicznym uderzeniu dystansowym, miała prawdopodobnie za zadanie wprowadzić chaos i skruszyć formację nieprzyjaciela. Czuł bijącą od niej wrogość, ale i coś jeszcze – emocja nienazwana, tak skrywana, jakby sama przed sobą nie chciała się do niej przyznać. Śledził uważnie jej twarz, każdą rysę, gdy akcentowała słowa, a jego umysł swobodnie pracował. Tak jakby rozwiązywał kolejną zagadkę sprzed wieków. Ona jednak nie odpuszczała, jej kawaleria ponawiała ataki, mimo pozornej obojętności prezentowanej przez mowę ciała. Dostrzegał tę determinacje skroploną w oczach, tym chłodniejszych z każdym rzuconym słowem.
Milczeniem odpowiadał – nie pozwalając, aby dać się sprowokować, by wyjść do nierozsądnej kontry, bo przypuszczał, że wyłącznie na to czekała. Chciała to rozstrzygnąć na własnych zasadach demonizując lub wybielając; jego osobę w tej historii. Nie zamierzał dawać jej tej satysfakcji.
— Pani Doherty… — zaczął lekkim tonem, nie gubiąc wcześniejszego wyrazu: — moje przemyślenia, to co sądzę nie miało, w tamtej chwili żadnego znaczenia, była pani w potrzasku, więc zaoferowałem pomoc. — Jego mina poważniała z każdym wypowiedzianym słowem, tracąc swą prowokacyjną aurę na rzecz wykalkulowanej neutralności. — Tamta noc i nasze spotkanie pozwoliło pani odnaleźć spokój — śladem towarzyszki wyciągnął się wygodniej w fotelu. Widok z tarasu na okolicę tonącą w blasku chylącego się ku zachodowi słońca był piękny. — Nie żałuje, że pani pomogłem. — Odpowiada jej ostatecznie, bez zawahania patrząc przenikliwie w polodowcowe błękitne oczy.
— Ma pani jeszcze, coś do dodania? — uśmiech rozrywa taflę powagi, stanowi jawny sygnał do powrotu arogancji, która była jego nieodłączną towarzyszką. Chciał wykorzystać tę burzę, która ku niemu sunęła, by odkryć warstwy, jakie skrywała przed światem; pretensje, nigdy niewypowiedziane; żal tlący się w duszy.