Salka Treningowa

[Mistrz Gry]

Salka Treningowa

Usytuowana na najwyższym piętrze salka treningowa, w której policjanci oraz kadeci policyjni odbywają regularne ćwiczenia. Podłoga trzeszczy niemal przy każdym kroku, a sprzęty, chociaż wciąż nadające się do użytku, to nie są pierwszej świeżości. Poza treningami refleksu, siły i wytrzymałości, odbywają się tu też treningi magicznie – sala jest odpowiednio zabezpieczona i posiada dwie platformy pojedynkowe, które można rozłożyć z pomocą machnięcia różdżką, a także zestaw manekinów pojedynkowych. Pomimo notorycznego wietrzenia, czuć w sali charakterystyczny zapach potu i wilgoci, którą nasiąknęła okalająca przestrzeń boazeria. Co ważne, przed wejściem zawsze należy zmienić buty i strój z codziennego na sportowy.

[Willow Weasley]

Sun-Tzu – zapisała to w głowie, stwierdzając, że skoro były to słowa taktyka wojennego, to może i tej taktyki powinna się pouczyć. Nie, żeby interesowała ją wybitnie wojna, ale sam fakt podejścia ją zaintrygował, skoro można było pokonać wroga bez walki. Ostatecznie jednak nie uświadczyła tej myśli w zachowaniu Day’a który zaatakował Titusa. W dodatku powiedzieć, że zobaczyła w tamtej chwili powidoki swoich braci, to mało, więc jeśli magipolicjanci nazywali przepychanki na podłodze walką wręcz, to nie wiedziała, czy przypadkiem nie wyłapała żartu.
Plasnęła lekko dłonią w czoło widząc ich „kocie” ruchy, manewry dociskania do ziemi i próby przeciążenia. Choć nieco przemknął jej po plecach dreszcz niepokoju, bo co ona by zrobiła w takiej sytuacji? Pozbawiona różdżki? Musiałaby znać słabe punkty przeciwnika, wiedzieć, gdzie zaboli najbardziej, co sprawi, że przewyższający ją o dwie głowy chłop zegnie się jak dziecko w pozycji embrionalnej. Najczulszy znała, brat powtarzał, żeby celować w krocze, bo klejnoty były najcenniejsze. Ale jeśli nie miało się jak? Mimowolnie zaczęła analizować, jak zyskałaby dostęp do gałek ocznych, bo nos, był za blisko ust i możliwości ugryzienia. Tak, oczy był równie wrażliwe, ale długość rąk mogła zarządzić o wygranej. Gdy mężczyźni zaczęli się podnosić, zmarszczyła lekko brwi, wyrwana z wewnętrznej analizy tego, jak ona by do tego podeszła.
– Co powinnam zrobić w takiej sytuacji? – zapytała między ich słowami. – Gdybym ja była na dole? – niech ją uświadomią, a ona sprawdzi, na ile była sprytna we własnej głowie. A może posiadali złote rozwiązania, których nikt wcześniej jej nie dał? Byli starsi, pracowali już z kobietami, które mimo wszystko były zwykle drobniejsze i słabsze, więc powinni coś wiedzieć, chociażby z doświadczenia. Kto pyta, nie błądzi, czy jakoś tak.
– Jest w porządku – rzuciła w odpowiedzi na pytanie Titusa i wstała na platformie, poprawiając chwyt na różdżce. Tym razem zajęła miejsce, na którym wcześniej był Ambrose i rzuciła mu jedynie pytające spojrzenie, gdy ten wspomniał o dawaniu forów. Co on? Sam dawał jej fory, a teraz takie teksty? I jeszcze ponownie mrugnął okiem… Może i zawiesiła przez to na nim spojrzenie dłużej, może i miał w sobie coś, co przyciągało, ale w tym wszystkim potrafił być też, jak taki wujek na weselu dalekiego kuzynostwa, który już po kilku głębszych zahacza najmłodsze pokolenie panien i zaczyna zapraszać do tańca. Parsknęła pod nosem i pokręciła głową w odpowiedzi, na to przeklęte perskie oko, po czym odnalazła Titusa spojrzeniem.
– Zaczynamy?

Lecimy do pokoju życzeń.
1. Rzut na to kto pierwszy zacznie pojedynek:
k1 - Harrison
k2 - Weasley

1x k2 (Kto zaczyna?):

1