Glaucaster Guildhall (Gloucestershire)

[Mistrz Gry]

Glaucaster Guildhall (Gloucestershire)

Gloucester Guildhall to zabytkowy budynek w centrum Gloucester. Wzniesiony w XIX wieku w stylu neoklasycystycznym, z charakterystyczną kamienną fasadą i kolumnami, niegdyś mieścił ratusz. Obecnie w Guildhallu odbywają się koncerty, wystawy, projekcje filmowe, spektakle teatralne i wydarzenia artystyczne. W środku znajduje się także kawiarnia i przestrzeń dla artystów. To tętniące życiem miejsce łączące historię z nowoczesnym charakterem.

[Clara Ashford]

| 7 maja 1962r.

Kolejne już spotkanie autorskie. Mimo że minęło już trochę czasu od wydania mojej pierwszej książki, to wciąż byłam zapraszana na spotkania z fanami. Rozmawialiśmy wtedy, czytaliśmy fragmenty książki, a czytelnicy zadawali mi pytania chcąc dowiedzieć się czegoś więcej o bohaterkach, przedstawionych sytuacjach czy moich planach na przyszłość. Często bywało tak, że pytania były bardzo szczegółowe i nie raz miałam trudność z odpowiedzeniem. Na szczęście im częściej brałam udział w takich spotkaniach tym było mi łatwiej. Zdecydowanie jednak były to wydarzenia wyczerpujące. I fizycznie i psychicznie, a ja czułam się absolutnie wypruta z energii. Nie byłam przyzwyczajona do wystawiania się tak bardzo na publiczność, siedzenia na środku i wszystkie oczy skierowane były w moją stronę. A oni mnie słuchali, kiedy ja starałam się zachowywać normalnie. Musiałam się nauczyć jak zachowywać się w trakcie takiego wydarzenia, podczas pierwszego wiem, że nie wypadłam za dobrze. Ale to już było kolejne. Wiedziałam co mam mówić, wiedziałam jak się zachowywać i co zrobić z rękami. A to już było coś. Kiedyś chodziłam na takie spotkania autorskie, obserwowałam jak inni pisarze zachowują się w takiej sytuacji i kiedy sama się w niej znalazłam, to po prostu chciałam odtworzyć zapamiętane schematy. Im częściej to robiłam, tym szło mi coraz lepiej. Teraz mogłam powiedzieć, że nawet czułam się całkiem pewnie.
Byłam już po wydarzeniu, czytelnicy zadowoleni zebrali autografy, a ja siedziałam w kawiarni tuż obok miejsca, w którym odbyło się spotkanie. Miałam chwilę dla siebie, a przez okna podziwiałam Gloucester. Nigdy nie byłam w tym mieście, w ogóle mało podróżowałam i jakby tak się zastanowić, to niespecjalnie bywałam gdzieś poza Londynem. Zmieniło się to ostatnio, kiedy właśnie zaczęto zapraszać mnie do innych części Anglii na takie spotkania. Czy to moje własne autorskie, związane z promocją mojej książki. Czy to inne wydarzenia, na przykład niedawno dostałam list z zaproszeniem na czytanie fragmentów książek w “Esach i Floresach”. Oczywistym było, że się przecież wybierałam.
Gdy nie patrzyłam w okno to patrzyłam na klientów kawiarni. Obserwowałam ich uważnie, próbowałam wsłuchać się w ich rozmowy, analizowałam ruchy ręki czy głowy. Widziałam, że kobieta która siedziała u boku innej młodej pani była bardzo rozemocjonowana i intensywnie gestykulowała co jakiś czas nieświadomie unosząc głos. Aż jej spiczasty czarodziejski kapelusz podskakiwał na ciasno upiętych brązowych lokach. Przy jednym stoliku siedział mężczyzna i popijał kawę, w dłoni miał książkę i coś czytając uśmiechał się pod nosem. Z jakiegoś powodu co jakiś czas zezował na kobietę siedzącą niedaleko, w czerwonej garsonce, a uśmiech na jego twarzy pokrywał się z momentem zerkania na kobietę. Przechyliłam lekko głowę. Była jeszcze kelnerka, która się jąkała, a ja za każdym razem gdy ją słyszałam próbowałam do kończyć za nią wypowiadane przez nią słowo. Nawet gdy nie mówiła do mnie, a ja tylko to słyszałam, ruszałam ustami jakby to mogło pomóc jej wypowiedzieć się szybciej i lepiej. Jeśli ktoś wtedy na mnie patrzył, to musiał pomyśleć, że jestem jakaś pomylona.
Więc gdy tylko przyszła mi ta myśl sięgnęłam po swoją herbatę, przyłożyłam usta do filiżanki i niemal zapadłam się w fotelu rumieniąc się trochę na policzkach. Ale moje rumieńce wcale nie były zwykłymi rumieńcami. Przez bladą skórę moje policzki robiły się po prostu czerwone. Jak ta czerwona garsonka tamtej kobiety. Czułam, że mnie policzki aż pieką. Oj na Merlina, dlaczego się tak zawstydziłam? Przecież absolutnie nic się nie działo. Nikt na mnie nie patrzył, na pewno nikt nie wziął mnie za pomyloną. Chyba, że teraz, skoro się tak czerwienię i zapadam w fotel. Nerwowo odwróciłam się w stronę szyby i czekałam po prostu aż mi przejdzie, przyglądając się sobie w swoim odbiciu. Moje krótkie rude włosy dzisiaj były bardzo ładnie ułożone i pasowały do tego zielonego sweterka na białej bluzce. Przecież musiałam się dobrze prezentować podczas spotkania z czytelnikami.