Ewidencja rodzin czarodziejskich

[Mistrz Gry]

Ewidencja rodzin czarodziejskich

Skorowidz czystości krwi zawiera informacje na temat rodów krwi błękitnej, które moderowane są przez Mistrza Gry. W tym temacie zapoznasz się z opisami rodzin czarodziejów stworzonymi przez graczy wedle ich wyobraźni i osobistych preferencji.

Gotowy opis rodziny wymaga akceptacji ze strony jej członków oraz Mistrza Gry, który sprawdzał kartę postaci co najmniej jednego istniejącego na forum członka rodziny.

Wzór opisu

Wzór opisu

Serpens

Every serpent meets its end by its own venom

Każda żmija umrze od własnej trucizny

Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija...

Członkowie rodziny: Mistrz Gry

Stosunki pozytywne: —

Stosunki negatywne: —

Kod:

<div id="main-post">
<img src="link do obrazka">
<div class="main-post-title"><span>Nazwisko</span></div>
[align=right][i]motto rodziny w oryginalnym brzmieniu[/i][/align]
[align=right][i][size=x-small]motto rodziny tłumaczone[/size][/i][/align]

<div class="opis">OPIS RODZINY</div>

[b]Członkowie rodziny[/b]:

[b]Stosunki pozytywne[/b]:

[b]Stosunki negatywne[/b]:
</div>

Lista rodzin

Rodziny czystokrwiste

BONES

BORGIN

KARKAROFF

MACNAIR

MEDICI

PRINCE

ROOKWOOD

Rodziny półkrwi

KRUEGER

FIGG

LOVEGOOD

MONTAND

WELLERS

Rodziny krwi mugolskiej

X

[Mistrz Gry]

Borgin

Styrken er stille

Siła jest cicha

Pierwsze wzmianki o Borginach pojawiają się już w XIV wieku, w kronikach czarodziejów północnej Anglii. Według rodowej tradycji, ich przodek Hakon Borgin - czarodziej pochodzący ze skandynawskich wybrzeży - osiedlił się na tych ziemiach, niosąc ze sobą księgi spisane futharkiem i wiedzę o surowych rytuałach północy. To on zaszczepił rodzinie nordycki etos siły, dyscypliny i tajemnej magii, który z czasem wtopił się w angielską rzeczywistość i stał się fundamentem rodzinnej tożsamości.

Dom Borginów odznaczał się od zawsze zimnym i wymagającym wychowaniem. Dzieci uczono, że uczucia są słabością, a prawdziwa wartość tkwi w intelekcie, dyscyplinie i sile. Relacje rodzinne były pełne chłodu i rywalizacji, każdy miał walczyć o własny sukces, a więzy krwi nie chroniły przed surową oceną. Runy odgrywały ważną rolę w edukacji, ale nigdy nie były celem samym w sobie, a raczej narzędziem do zgłębiania i kształtowania magii. Borginowie wierzyli, że wiedza musi iść w parze z hartem ducha i siłą, zarówno psychiczną, jak i fizyczną. Od pokoleń posyłali swe dzieci do Durmstrangu, wierząc, że to właśnie tam młody czarodziej najlepiej nauczy się surowej dyscypliny, hartu i bezkompromisowej magii.

W XIX wieku Cassius Borgin - wybitny runista i zręczny handlarz - został współzałożycielem sklepu Borgin & Burke’s na Ulicy Śmiertelnego Nokturnu. To wydarzenie na zawsze przypieczętowało reputację Borginów jako rodziny powiązanej z czarną magią, niebezpiecznymi artefaktami i szemranym handlem. Choć nazwisko Borginów od tamtej pory budziło nieufność i strach, sami członkowie rodziny traktowali to jako naturalny wynik swojej filozofii: tylko ambitni i bezwzględni przetrwają, a reszta nie ma znaczenia. Ich nazwisko wciąż budzi respekt, lecz rzadko sympatię.

Członkowie rodziny: Antonia Borgin, Earnest Borgin, Varya Borgin, Arthyen Borgin

Stosunki pozytywne: Rookwood

Stosunki negatywne: -

[Mistrz Gry]

Lovegood

Is minic a bhíonn an rud aisteach fíor.

To, co dziwne, bywa prawdziwe.

Korzenie rodziny sięgają legend arturiańskich, protoplastą nie był jednak mężczyzna, a służka Izoldy Jasnowłosej, Brangaine. Jako członkini orszaku, przed wyruszeniem w drogę do Kornwalii Brangaine otrzymała magiczną miksturę od matki królowej, mającą za zadanie złagodzić opory małżonków i pchnąć ich ku sobie: amortencję. Brangaine zgodziła się podać nowożeńcom wywar w winie, wierząc, że czyni to dla większego dobra, a przede wszystkim dla szczęścia swojej pani, ale zanim do tego doszło, los pokrzyżował jej plany. Izolda i Tristan, sądząc, że znaleźli zwykły trunek, wypili kilka łyków mikstury. Dama dworu ze strachem patrzyła na początek szczerego uczucia wziętego z fundamentów wywaru, a żeby ulżyć pani w niechęci do Marka, czysta i nietknięta, na polecenie królowej podszyła się eliksirem wielosokowym pod Izoldę, spędzając noc poślubną w ramionach nieswojego męża.

Jej lojalność została wynagrodzona podejrzliwością. Przestraszona wykryciem podstępu Izolda nakazała jej poddanie się chorobliwej pasji rycerza Kahedina, a kiedy Brangaine odmówiła, sprowokowała gniew królowej. W ramach kary rozkazano innym służącym zawlec ją do lasu i zabić, do czego nie doszło. Łagodna i sympatyczna Brangaine była przyjaciółką niedoszłych morderców, więc zamiast ją zgładzić, polecono jej uciec gdzieś daleko. Tak z symboliczną zawartością sakiewki trafiła do Devon, gdzie osiedliła się jako zielarka na zboczach porośniętego sosnami wzniesienia. Ludzie z okolicznych wiosek szybko poznali się na jej talentach i ściągali do niej po remedia na dolegliwości, na które nie pomogli zwykli znachorzy, a ona wspierała ich dyskretnie swoją magią. Dzięki temu nadano jej miano Lovegood, w hołdzie dla jej troskliwej natury, mimo że wielu spoglądało na jej praktykę z bogobojną rezerwą.

Syn Brangaine, Mark, wychował się bez ojca, niosąc schedę Lovgoodów w przyszłość na własnych barkach. Po śmierci matki zostawił za sobą chatkę w Devon i wraz z rodziną przeniósł się w okolice Norfolk. Założył tam hodowlę nieśmiałków, pasją do magicznych stworzeń zaraziwszy pociechy, które w dalszych latach podążyły jego śladami, rozpraszając się po Wielkiej Brytanii. Rodzina nie wiązała się z żadną konkretną ziemią. Uważali siebie samych za wolne duchy, wybierali na domy miejsca, które z jakiegoś powodu do nich przemówiły, i tam zakładali swoje hodowle. Chętnie mieszali się też z mugolami, do czasu, aż ostracyzm w społeczeństwie czarodziejów ich od tego nie odstraszył; wówczas już jako rodzina półkrwi zaczęli szukać potencjalnych małżonków wśród magicznych. Ze względu na brak wygórowanych ambicji nigdy nie dorobili się prawdziwej fortuny, a problem, który pojawił się w ich genealogii u schyłku osiemnastego wieku, tylko to spotęgował - pojawiły się wtedy pierwsze słuchy o klątwie. Ralph Lovegood, hodowca abraksanów, w szale zamordował swoją żonę za niewierność, natomiast jego porozumiewanie się raz w jednym, raz w drugim języku było uznawane za mało sprytną próbę uniknięcia odpowiedzialności. Jedynym, który pozostawał nieświadomy problemu, był sam Ralph. W końcu orzeknięto go szaleńcem, natomiast kiedy jego dzieci zaczęły przejawiać te same symptomy, wytłumaczono je klątwą nałożoną przez ojca za hańbę ich matki; dopiero dekady później, w dwudziestym wieku, wykryto, że dolegliwości spadające na wielu Lovegoodów to zespół spaczonego akcentu. Z powodu choroby często bywali nierozumiani, stawali się obiektem żartów, politowania, kpin i zniecierpliwienia. Na ten sam syndrom cierpiał między innymi wnuk Ralpha, Hector Lovegood, który wsławił się odkryciem, że kolor oczu lunaballi często koreluje z rodzajem śladów po kopytach w trakcie tańców godowych tego gatunku, a gęstość owłosienia topków ma przełożenie na ich przeżywalność w pierwszych tygodniach życia.

Obecnie rzadko osiedlają się w skupiskach mugoli, zbyt przywiązani do magicznego fachu, nie uznają jednak wyższości czarodziejów nad nimi ani odwrotnie. Podchodzą do niemagicznych z otwartą głową - z tego powodu są im bliskie poglądy Albusa Dumbledore'a, po którego stronie opowiedzieli się w trakcie Wielkiej Wojny Czarodziejów. Z reguły stronią od dużych miast i zgiełku, uczęszczają wyłącznie do Hogwartu, a ich hodowle cieszą się dobrą renomą, nawet pomimo plotek krążących o nazwisku Lovegood przez wzgląd na dziedziczny zespół spaczonego akcentu.

Członkowie rodziny: Darcy Lovegood

Stosunki pozytywne: Diggory, Harrison

Stosunki negatywne:

[Mistrz Gry]

Figg

Virentibus Fideles.

Wierni zieleni.

Figgowie pojawili się na kartach brytyjskiej historii w siedemnastym wieku, z pokolenia na pokolenie przekazując legendę o protoplaście rodziny. Niektórzy twierdzą, że nazywał się Aldwyn, inni, że Berengar, a wersji jego imienia istnieje tyle, ilu Figgów chodziło po angielskiej ziemi. Zarys opowieści przetrwał jednak w niezmienionej formie, opowiadając o magicznej wiosce, znajdującej się niegdyś na obrzeżach Somerset, małej mieścinie, w której chłopstwo w pocie czoła pracowało na dobrostan swoich lenników. Czarodziej półkrwi, na potrzeby opowiedzenia historii: Aldwyn, był wędrowcem, mędrcem, zielarzem, ponoć rozmawiającym z roślinami i odczytującym przyszłość z konstelacji gałęzi drzew. Gdzie się pojawił, tam flora tryskała życiem i obfitością, a kiedy miejsce to opuszczał, wszystko wracało do normalności, tak jakby osoba Aldwyna, szamana, rzeczywiście wpływała na stan natury, którą szanował nade wszystko.
Zarzekając się, że zwiedził lwią część świata, w sakiewce trzymał nasiona gatunków, jakich na ziemiach Wielkiej Brytanii nie widywano za często albo w ogóle. Dotarłszy do Little Oakling w Somerset, wioski, z którą związały się jego losy, wyczytał z gałęzi dębu przyszłość trudną i niebezpieczną. Zdecydował się wtedy zasadzić na placu mieściny drzewo figowca - urosło szybko, mimo że mieszkańcy na początku patrzyli na poczynania szamana z przymrużeniem oka, uznawszy, że drzewo, które przepada za ciepłem i słońcem, nie ma szans rozkwitnąć i mieć się dobrze na zroszonej deszczem, szaro-burej glebie brytyjskiej. Aldwyn otoczył jednak swojego figowca magią, która pozwoliła mu się rozwinąć; drzewo dumnie wzrosło na małym placyku, niewrażliwe na burze, ziąb, śnieg ani zachmurzone niebo.
Po co nam figowiec?, pytali mieszkańcy Little Oakling. Drzewo było dla nich jedynie niepotrzebną atrakcją, czymś, na co miło popatrzeć, ale co nie miało wpływu na stan ich życia. Szybko przekonali się, że nie mieli racji. Niebawem w wiosce, podczas długiej i surowej zimy, pojawił się głód. Dzieci wychudły, spod skór starców wystawały umęczone kości, dojrzali czarodzieje tracili werwę, skromne plony nie wystarczały do wykarmienia wszystkich, a na domiar złego zapasy pokryły się zgnilizną, jak gdyby na Little Oakling rzucona została klątwa. Właśnie wtedy drzewo Aldwyna zakwitło w pełni chwały: figowiec obrodził w owoce, które pozwoliły mieszkańcom przeżyć najsroższy czas, aż do wiosny, kiedy mogli zakasać rękawy, wziąć się do pracy i odrobić straty. Od wtedy nikt już nie spoglądał na Aldwyna z politowaniem ani zniecierpliwieniem, zaś jego potomkowie przyjęli nazwisko Figg na cześć drzewa, którym szaman odwrócił smutny los wioski.
W późniejszych latach Somerset stało się głównym ośrodkiem życia Figgów. Na cześć przodka parali się sadownictwem, hodowlą roślin i ziołolecznictwem, szanowali naturę, trzymali się blisko niej, twierdząc, że biorą od roślin swoją siłę i odwzajemniają się im tym samym. Nie szukali politycznych wpływów, nie próbowali zawojować świata naukowymi dokonaniami ani rewolucyjnymi wynalazkami, nie aspirowali do zjednania sobie wyższych sfer. Wyznawali za to wyższość prostoty i skupienia się na otaczającej ich florze, ucząc swoje dzieci wdzięczności za to, co mają, zamiast ambicji mogących podjudzać intrygi i nieszczęścia. Za przykład podawano Rowana Figga, który w dziewiętnastym wieku zbudował własną magiczną winnicę, konkurując z innym czarodziejem z sąsiedniego hrabstwa. Ich rywalizacja stała się tak zapalczywa, że Rowan w akcie ostatecznej desperacji podpalił włości oponenta, a kiedy został złapany i osadzony w areszcie za swój występek, w którym zginęła służąca, stracił rozum, krzycząc, że zwiędnie bez ziemi pod swoimi nogami. I rzeczywiście tak się stało: Rowan powiesił się w celi, osieracając gromadę dzieci. Jego historia była traktowana jako przestroga.
Figgowie cechują się dość otwartym podejściem do mugoli, wychodząc z założenia, że tak długo, jak mugole nie będą chcieli zmusić ich do porzucenia magicznych roślin i swoich profesji, tak długo nie muszą się ich obawiać ani odpłacać się za ich istnienie nienawiścią. Oczywiście i od tego zdarzały się wyjątki w historii rodziny, nie mówi się o tym jednak głośno, jakby osnowa milczenia miała zapieczętować podłości, jakich dopuściły się nieliczne jednostki. Mimo to Figgowie stronią od mugolskich siedlisk, wybierając miasteczka i wioski czarodziejów, w których nie muszą kryć się z magią. Z reguły bez wyjątku uczęszczają do Hogwartu, patriotycznie przekonani o jego wyższości nad innymi szkołami.

Członkowie rodziny: Leonie

Stosunki pozytywne: -

Stosunki negatywne: -