Piwnica

[Mistrz Gry]

Piwnica

Seria pomieszczeń znajdująca się pod budynkiem. W jej skład wchodzą liczne małe zamykane pokoje do których klucz mają tylko właściciele zamku. Panuje tu nieprzyjemny chłód i wilgoć, a wiatr który się tu dostanie wydaje gwiżdżące dźwięki przypominające ludzkie jęki. To własnie w tych piwnicach według legend rodzina Carrow torturowała swoje ofiary.

[Rodric Carrow]

10.04

Odchodzę od zmysłów, kiedy to co dzieje się w ostatnich dniach miesza mi się: już nie wiem czy to rzeczywistość czy sen, a może śnię na jawie? Nie jestem już pewien. Wydaje mi się, że się budzę. Wstaję, schodzę na śniadanie i jem je w towarzystwie babki. Kiedy przełykam trzeci kęs kanapki z rostbefem i ogórkiem, słyszę brzdęk upadającej filiżanki. Rozbija się na milion kawałeczków, co powoduje krótkie poruszenie. Przełykam kolejny kęs kanapki, marszczę czoło. Deja vu? Wychodzę z domu, teleportuję się, przed nosem przechodzi urzędniczka w czerwonej chustce na głowie. Inna kobieta wpada na mnie, kiedy zatrzymuję się przed windą prowadzącą na moje piętro. Rozmawiam, rozmawiam z Crouchem, moim kuzynem, rozmawiamy o paradygmacie licencji na teleportację i czuję, że już słyszałem jego argument. Idę zjeść obiad i znów podają wątróbkę z makaronem. Krótkie wyjście ze współpracownikami do pobliskiego pubu, wymykam się nim padnie propozycja drugiego piwa. Wracam do Yorkshire i spędzam przyjemny wieczór w czterech ścianach. Idę spać i ... znów budzę sie, ale jestem zupełnie niewyspany. Znów idę do pracy, nie, teleportuję się i znów wspominam rozbitą filiżankę. Zaraz, co tu robi kobieta w czerwonej chustce? Mój kuzyn. Dwa piwa? Nie, jedno. Wracam do domu nim zajdzie słońce.
Który to już raz. To już czternasty raz jak budzę się i pierwsze co słyszę przy śniadaniu to rozbita filiżanka.
Głowę stracę, głowę straciłem, strąciłem, ona odbija się i ciężko opada na posadzkę, gdzie policzkiem wciśnięta w zimny kamień leży, sapie i warczy z niezadowolenia. Nie mogę spać. Nie, nie mogę spać, bo właśnie idę do pracy. Prawie wpadam na kobietę w czerwonej chustce, siadam w fotelu przy swoim biurku. Wypisuję jakieś dokumenty, ale nie myślę już nawet. Oczy mam przekrwione od braku snu, albo od tego, że mam ten sen tu, na żywo, i wiem dokładnie że zaraz zajrzy do mnie mój kuzyn.
Podkrążone oczy czerwienieją z zazdrości, gdy widzą ziewających, wzdychających, gdy uszy słyszą chrapanie, rozglądam się i wtedy wpadam na pomysł, by spróbować przerwać to koło. Zachłannie łapię za bilecik walający się na wielkiej górze papierzysk ułożonych na biurku, rozprostowuję go na płasko i przez chwilę waham się. Nie, nie ma czasu na rozwijanie myśli. Mój kuzyn już się zbliża, czuję też jak w kuchni gotują wątróbkę.
Zapraszam dziś do mnie. Mam atrakcję - R.C.
Wysyłam list do ministerialnej poczty z instrukcją, że ma dojść do Leopolda Flinta. Tym razem chodzi o prawdziwego Leopolda. Miałem nadzieję, że nie odmówi spontanicznego spotkania, chociaż może mogłem powiedzieć coś więcej...? Może mogłem powiedzieć, że otworzę dla niego dwustuletnią whisky. Że jeżeli dziś przyjdzie, to będziemy marnować wszystkie godziny do rana i zorientujemy się, że jest już poranek gdy odsłonimy zasłony. Nic to, bo właśnie zaczynam rozmawiać o teleportacji i nie wiem czy oszalałem, że odpowiadam na pytania.
Otwieram znów oczy, i jestem na piwie. Niedokończony kufel odstawiam i bez pożegnania, ruszam do wyjścia.
Jak to możliwe, że czternaście.. może jednak było ich tylko pięć? Przecież nie pracuję bez przerwy, a co z dniami wolnymi?
Zamykam się w czterech ścianach i czekam.
Wieczność.
W końcu schodzę do piwnicy. Chłód i wilgoć drażnią moją skórę, idę do końca, za ostatnimi drzwiami słychać poruszenie. Wyjmuję różdżkę i otwieram gwałtownie drzwi. Przez chwilę patrzę na dziecko, które schowało się pod ścianą na mój widok i mierzę go spojrzeniem. Zastanawiam się, czy warto jest go pokazywać Leopoldowi. Czy zrozumie po co mi ten mugol? Czu zrozumie, że to wciąż-żywe trofeum, jest jedynym świadkiem łączącycm mnie z niedawną zbrodnią w Torquay? I czy poczuje ten dreszczyk? Tak jak seryjni mordercy zbierają fanty, tak ja wziałem sobie na pamiątkę człowieka. Czasami męczę jego mugolską głowę czarami, i pokazuję mu jak jego całe ciało odchodzi ze skóry, wypełniam całą celę śmierdzącym dymem, albo pająkami. Robię różne rzeczy, wszystkie głównie kiedy mi się nudzi. Teraz nie robię nic, co może przerażać chłopca nawet mocniej. Mija kilka chwil, zamykam pokój i wracam do góry. Wtedy okazuje się, że Leopold jednak pojawił się. W moim oku pojawia się błysk. Coś nowego.
- Chodź, od razu ci go pokażę - po krótkim powitaniu, wymianie uściśnięcia rąk, kiwam głową na przyjaciela, żeby szedł za mną na dół. Do tej części zamku nie mają wstępu postronni, ale my z Flintem znamy się nie od dziś, zresztą jest jedyną osobą przebywającą obecnie w rezydencji, która zna mój jedyny sekret. Nie mogę doczekać się aż mu pokażę moją zabawkę. Chłopca do bicia.

[Leopold Flint]

Nie ma na świecie nic bardziej przewrotnego od snów, które przenikają do rzeczywistości, dławiąc śniącego strachem.
Leopold nie przepada za snami. Błądzenie po korytarzach prelekcji własnego umysłu od zawsze wydaje mu się luksusem, na jaki go nie stać.
Dzisiejsza noc jest inna od reszty; ma takiewrazenie, bo tuż przed snem w jego skronie zanurza się ostrze bólu, które na moment zabiera mu dech w piersi. Schodzi na dół do kuchni, by wlać w gardło wrzątek herbaty i dopiero po tym rytuale zasypia, lecz sen, jaki zakrada się po powieki, burzy harmonie ukartowaną z pietyzmem harmonogramu dnia.
Błądzi po leśnych ścieżkach. Mija drzewa, które przywodzą na myśl ludzkie sylwetki. Chociaż las otula kotara ciemności, brodzi w brodzi po kolana. Raz upada i zdziera sobie jedno aż do krwi, ale nadal, uparcie, zaciskając zęby w akcie determinacji, prze na przód, jak ślepiec podążający za smugę urojonego świata. Napędzany niejasnym przeczuciem, pragnieniem, które rozlewa się w trzewiach, podąża za kształtem, którego widzi niewyraźne na krawędzi spojrzenia, lecz, gdy próbuje go dosięgnąć, przyjrzeć mu się z bliższej odległości, ten się oddala, znika wśród drzew. Klnie siarczyście pod nosem i idzie dalej, jak skazaniec na szafot. Ślepy na ból. Głuchy na instynkt. Zatracony w obsesyjnej myśli, że musi, po prostu musi to odnaleźć, chociaż nawet nie wie co to jest. Światło w ciemności? Sylwetka pośród mgły? Kolejne trofeum, godne skrawka ściany w jego prywatnych komnatach?
Odpowiedz nie nadchodzi, a mimo to zatrzymuje się gwałtownie, sięga ręką po kształt, który majaczy w ciemności i zaciska na nim dłoń, lecz ten znika, rozpływa się jak mgła pod jego palcami, które zaciskając się na pustce.
Budzi się półgodziny wcześniej niż zwykle. Łudzi się, że zimny prysznic uspokoi gonitwę myśli. Nic z tego. Śniadanie je w ciszy, w samotności. Przejażdżka wokół rodzinnych włości nie sprawia mu takiej przyjemności, jak zawsze. Jest niespokojny. Wije się jak węgorz złapany w rybacką siec.I ten stan trwa aż do wczesnego popołudnia, gdy przychodzi do niego enigmatyczny list nakreślony ręką Rodrica Carrowa.
Zapraszam dziś do mnie. Mam atrakcję.
Znajdzie tam to, za czym błądzi jego spojrzenie?
Nie wie, ale nie może przegapić tej niepowtarzalnej szansyl okazji jednej na milion. Nie przegapi żadnej, by pozbyć się tego irytującego uczucia, że zgubił coś, co powinien jak najszybciej odnaleźć, inaczej straci samego siebie.
Na progu posiadłości Carrowów zjawia się późnym popołudniem, w otoczeniu promień słońca.
- Rodricku - wita się z nim, pieczętując ich dzisiejsze spotkanie uściskiem dłoni. Dostrzega w spojrzeniu przyjaciela błysk, traktuje go jak zwiastun obietnicy. – Zapraszasz mnie do piwnicy, naprawdę? - unosi brwi w całkowicie nieudawanym geście zdziwienia. Czasem, gdy zachodzi do Carrow, wydaje mu się,że słyszy z czeluści ukrytego pod ziemią pomieszczenia, niepokojące odgłosy, lecz dotychczas nie zajmowały mu myśli, teraz lekki dreszcze niepokoju wtapia się w jego skóry, sięga karku, doprowadza do jego mrowienie i spaceruje niżej wzdłuż linii kręgosłupa. Nie walczy z nim, poddaje mu się mimowolnie, bo wie, że zaraz w jego miejsce pojawi się ekscytacja, równie niezdrowa,co zainteresowanie jego przyjaciela czarną magią, która coraz częściej zaczyna krążyć wokół orbity Leopolda. Zderzenie tych dwóch światów- jego i jej - wydaje się w najbliższym czasie nieuniknione. –Mam nadzieję, że to coś naprawdę niecierpiącego zwłoki.
Nie naradza się w nim bunt, lecz ciekawość. Podąża za Carrowem, krok za krokiem, niemal depcze mu po piętach, chucha mu swoim oddechem w kark, by jego pobyt w miejscu, którego tajemnic do tej pory Rodric strzegł, stał się namacalny, nieodwracalny, a przy tym także nieunikniony.
Podejrzewa, co skrywają ciemne czeluści piwnicy, ale nie wyprzedza faktów. Pozwala, aby Rodric przejął przewodnictwo, opowiedział mu o małym, trzymanym pod kluczem sekrecie, którego zaraz będą dzielić na dwoje.
Czasem zastanawia się, jakie to uczucie, gdy Crucio brutalnie wdziera się w segmenty ciała, odbierając swojej ofierze resztki godności.

[Rodric Carrow]

Nie wiem jeszcze, że nie tylko ja potrzebowałem dziś odmiany. Może później przy szklaneczce ognistej podzielimy się ze sobą tym co nas uwiera dzisiejszego dnia. Podejrzewam, że tak skończy sie nasz dzień, bo co mielibyśmy robić jako dwójka angielskich dżentelmenów w wolny wieczór? Istnieją pewnie jeszcze inne atrakcje, które pasowałyby do dżentelmenów, ale powiedzmy sobie szczerze: te najbardziej dla nas atrakcyjne obejmują rozmowy o czarnej magii przy dobrym alkoholu. Albo jak teraz, randomowe wydarzenia, które nas rozwijają i świadczą o tym jakimi jesteśmy ludźmi. Bardzo to zabrzmiało poważnie, więc za wyjaśnienie niech posłuży fakt, że zaprosiłem tu Leopolda nie tylko p oto, aby mu pokazać kogo trzymam w piwnicy. Gdybym miał tu zamkniętego mojego szefa albo Ministra Magii, ta wizyta mogłaby faktycznie na tym się skończyć (i przy okazji być ikoniczną), ale w mojej piwnicy był tylko mały mugol. Tak więc poza oglądaniem moglibyśmy sobie na nim trochę poćwiczyć, może na przykład nowe zaklęcia? Podejrzewam, że spięty po wyścigach Leopold równie mocno jak ja potrzebuje chwili relaxu. No chyba, że mój drogi traktuje swoją pracę jak relaks, wtedy nie pomogę, mogę tylko zaoferować żeby popatrzył jak ja się bawię.
Niedowierzanie w głosie Flinta kłuje mnie w myśli, zaczynam wątpić czy robię dobrze pokazując mu piwnicę, ale to trwa tylko chwilę. Nie zwykłem przejmować się komfortem innych, nawet jeżeli nazywam ich przyjaciółmi.
- Myślę, że dziś nie masz nic lepszego w planach
Bo co też mogłby być lepsze niż oglądanie mojego chłopca do bicia. Albo torturowanie mojego chłopca. Albo wyciąganie jego gałek ocznych i wkładanie ich spowrotem.. ach, to pewnie też jest tortura.
Przemierzamy kolejne częsci Carrow Manor, aż trafiamy do piwnicy. Ta mało reprezentacyjna część zamku raptownie zmienia pierwsze wrażenie, które robiłoby pomieszczenie kominkowe. Tu nawet powietrze zdaje się być nieco cięższe, na pewno zimniejsze,  a skapująca  ze ścian woda, drąży w kamieniu strużki, przypominające łzy. Idę żwawym krokiem, nie mówiąc zbyt wiele, zresztą mój gość też zdaje się być skupiony na drodze, czuję to po tym, jak dorównuje mi w prędkości która przemierzamy podziemia. Dwa zakręty, tak jak poprzednio.  Widzę po drodze jakiegoś szczura i macham na niego zaklęciem, żeby go  zamienić w kałużę.
- Obrzydliwe  szkodniki, przenoszą mnóstwo chorób - wyjaśniam pod nosem, chociaż nie wiem czy to jest istotne, może po prostu powiedziałem to, żeby zaanonsować chłopcu czekającemu już tuz za rogiem, że się zbliżam. No właśnie, zatrzymujemy się przed drzwiami, zanim jednak je otwieram, spoglądam przez ramię na Leopolda. Widzę w nim niemałe podniecenie, az mi sie łezka w oku kreci, bo zrobić wrażenie na Flincie, to jeszcze wciąż bardzo rzadka sprawa.
- Jakby się na Ciebie rzucił, to możemy mu połamać nogi. Czy coś innego - ostrzegam, mierzę go jeszcze spojrzeniem jakbym zastanawiał się nad czymś i naciskam na klamkę.Wbrew temu co powiedziałem, po otwarciu drzwi nikt nie wyskakuje na nas. Za to w kącie siedzi mały chłopiec - chyba dziesięcioletni. Siedzi podwiniętymi nogami i jednym okiem zwróconym w stronę drzwi, wytrzeszczonym w strachu. Jestem wyraźnie niezadowolony, bo chciałem, żeby pokazał się Leopoldowi w całości swojej osoby, a nie jak jakiś szczur kuląc się do zimnej ściany.
- Mamy gościa, nie zachowuj się jak dzikus. Wstawaj   - ton w jakim obdarzyłem chłopca był daleki od tego jakim zwracałem się do kogokolowiek w życiu na powierzchni. Żaden z moich klientów w Ministerstwie, by tego nie usłyszał. Nikt w Londynie. Ale słyszał go Leopold  jeszcze zanim przyszedł do mojej piwnicy, bo słyszał jak mówię tym tonem podczas spotkań Śmierciożerców, albo jak mówię tym tonem kiedy wypowiadam się o mugolach. Dziw, że znając moją ciemną stronę, ufał mi na tyle, żeby wchodzić ze mną do piwnicy w obcym zamku. Ale tak już chyba mamy my, o ciężkiej psychice, którzy są tak przekonani o tym, że są źli, że nie doceniają innych. Chociaż ja też przejawiam narcystyczne, typowe dla villians zachowania i prowadzę Leopolda pokazać swoją zdobycz, nawet nie myśląc o tym, że może on nie podzieli mojej fascynacji, poglądów czy może nie uzna, że jestem niespełna rozumu.
Dziecko wstało posłusznie ale na trzesących się nogach. Wtedy nagle się rozpromieniam  i odwracam  do Leopolda, a moja ekscytacja wypiera jakiekolwiek zirytowanie, które opanowywało mnie od tygodnia.
-Jest całkiem nowy i pochodzi z Anglii. I nikt nie wie, że tu jest, więc mozna powiedzieć, że jest czystą kartą. Możemy z nim zrobić co chcemy