Pokój Odille

[Mistrz Gry]

Pokój Odille

Panuje tu spokój i zadbany porządek. Złocone kandelabry oświetlają pokój ciepłym blaskiem, a ich światło odbijało się od tafli dużych, zdobionych luster. W głębi sypialni stoi przestronne łóżko o dużym, drewnianym wezgłowiu, obite miękkimi materiałami w odcieniach perłowej szarości. Zasłony stworzone z ciężkiego jedwabiu zazwyczaj przysłaniają okna i tłumią blask światła dziennego. Przy oknie stoi ornamentalne biurko, na którym leżą książki, papeterie i pióro. Przed łóżkiem, przy welurowym podnóżku, czeka wygodna kanapa, która doskonale nadaje się do odpoczynku. Czasem, przechadzając się korytarzem, można usłyszeć dobiegającą z pokoju muzykę klasyczną, dobiegającą z magicznego gramofonu.

[Moira Sanderson]

– Nie będzie panna musiała podejmować żadnych decyzji sama – odpowiedziała krótko, unikając dygresji, że byłoby lepiej, by nie próbowała redukować żadnych leków na własną rękę, o czym właściwie powiedziała w innych słowach jeszcze chwilę temu. Pacjentka była jednak skołowana, więc wszystko co powiedziała jej dziś w ramach porady medycznej – zapisane jest również na notatce, gdyby pamięć osadzona w tym osłabionym ciele miała zawodzić, a i gdyby rodzina czy służba miała wiedzieć o jakiej godzinie należy budzić młodą Ollivanderównę, która po eliksirach nasennych może tracić poczucie czasu. – Mogę pannie zdradzić, że bywają dni, w których nawet uzdrowiciel niechętnie pojawia się w szpitalu, szczególnie w momentach kiedy nie może wyleczyć się sam, kiedy znajduje się na kozetce. Trzymajmy się jednak myśli, że usłyszy panna, że wszystko co pannie dolegało to tylko krótki, jednorazowy epizod – w suchych słowach próbuje ją pokrzepić. W końcu Odille wydaje się na tyle niezorientowana w tematach medycznych, by nie miała powodów nie wierzyć autorytetowi w postaci Sanderson i by nagle stwierdzić, że magimedyczka nie zauważyła u niej poważnej, przewlekłej i śmiertelnej choroby. – Zamówię więc eliksiry w pobliżu szpitala. Aptekarz powinien dostarczyć wszystko na raz – żaden z eliksirów przepisanych pannie nie jest czymś niespotykanym, nie spodziewam się więc, by nie dysponował odpowiednim zapasem. Spróbuję znegocjować nieco cenę, ale niczego nie obiecuję – mówi, a zwykle bywa osobą słowną, unikającą kłamstwa i oszustwa. I tak pobierze za tę wizytę odpowiednią, uczciwą kwotę – taką, która wydaje się wysoką dla ludzi prostych, zaś niewielką dla rodziny z tradycjami i majątkiem – takiej jak Ollivander. Człowiek – nawet ten kierowany misją – musiał przecież jeść. Moira Sanderson z czasem nie cieszyła się już jedząc kiełbaski z mięsa trzeciej kategorii i zbyt ściętą jajecznicę. Oznaczało to, że musiała zarabiać więcej. I pracować więcej. – Pierwszą dawkę podam pannie już teraz, to eliksir podawany przy tak wielu dolegliwościach, by noszenie go na domowe wizyty wydawało się czymś naturalnym.
Opowiadała, gdy magia zmaterializowała na stole ciasto i napitek. Sanderson powiodłą tam spojrzeniem. Instynktownie, nie zerkając już w kierunku torby, zaczęła pakować do niej pióro, notatnik, a potem – kierując już wzrok do środka – wyjęła z niego fiolkę o odpowiednim opisie. Odpowiednio zabezpieczona przed wylaniem spoczęła pospiesznie w kieszeni garsonki magimedyczki, kiedy ta zauważyła Ollivander podejmującą próbę samodzielnego wstania.
– Panno Ollivander, proszę pamiętać w jakim jest panna stanie – zganiła ją, szybko sięgając po jej łokieć i służąc jako sztywna podpora. Wstała razem z Odille, by potem podprowadzić ją na fotel, na którym mogłaby zasiąść, nie walcząc z – zapewne – zawrotami głowy nie do uniknięcia. – Wydaje się pannie, że na widok ciasta jest pannie lepiej. Lepiej poczuje się panna dopiero kiedy dodam to do herbaty… – siada na fotelu wyznaczonym dla niej samej. Zerka na złoty zegarek na łańcuszkowej bransolecie – dwadzieścia minut, krótka rozmowa z panną Ollivander, potem kilka zdań z jej matką… I będzie mogła wrócić do domu. A panna artystka – wreszcie skuteczniej odpocząć.

2xzt