27-08-2025, 21:51
Oriana Medici
Stan i punkty zdrowia
marzec-kwiecień 1962 | stan zdrowia: pełnia zdrowia
Osobiste
link 1
link 2
30-08-2025, 20:02
SNY
IMIĘ I NAZWISKO POSTACI | NAZWA LOKACJI | DZIEŃ
OPIS WĄTKU
w toku/zakończone
| Gracz zgłasza: MG akceptuje:
Igor Karkaroff | W objęciach mroźnej Norwegii |01-05-57
Krótki stukot nóg niósł ją wprost w ramiona dusznej mieszkanki alkoholu, potu i papierosów. Pośród krzyków wygranych i szarpnięć przegranych, musiał znajdować się jej ojciec. Nowa kochanka nie była wystarczająco zaradna, aby potrafić opanować ojcowskie zapędy hazardzisty, miast tego jej łzy rozlewały się na młodych policzkach w hotelowym pokoju.
w toku
| Gracz zgłasza: MG akceptuje:
Morty Dunham | hearing damage | 01-06-61
No kto, kim Oriana dla Ciebie był? Dlaczego odpowiadasz — nikim, dlaczego spoglądasz na niego ostatni raz, wędrując spokojnie w stronę ciemności.
Dlaczego chcesz, by za tobą poszedł i dlaczego wiesz, że tego nie zrobi?
Dlaczego chcesz, by za tobą poszedł i dlaczego wiesz, że tego nie zrobi?
zakończone
|
30-08-2025, 20:40
marzec 62
Thalia Wellers | Cardiff | 01
Udała się na targowisko, a uderzające w nią ciała wznosiły wściekłość. Nie miała konkretnego celu, raczej po prostu szukała czegokolwiek, chciała oderwać myśli, uciec od poczucia oplatającego nie tylko umysł, ale i ciało. Wtedy dotarły do niej słowa, a obłożona nienawistną mimiką twarz zmieniła się niczym w kalejdoskopie w łagodny wyraz wymuszonej radości. — Ach, witam Thalio
zakończone
|
Conrad Bones | Szpitalna, nieoficjalna palarnia | 03
Usta zbiły się nerwowo, krótkie spojrzenie wbiła w znajomą męską twarz, nim jednak cokolwiek odpowiedziałaby na wypowiedziane imię, zauważyła na sobie ciężkie, męskie spojrzenie przełożonego i zamiast spoglądać dalej na Conrada, otworzyła szerzej drzwi do sali. — AA jedna fiolka, szczurosztet połowa fiolki starczy. Na cito
w toku
| Gracz zgłasza: MG akceptuje:
Gethen Scamander | Izba przyjęć | 05
Zamiast spokoju — nadmierna troska, zamiast ciemności — więcej światła, bo przecież słońce to zdrowie, zamiast spokoju — obwinianie chorego. Najbliżsi wielokrotnie chcieli dobrze, ale nie potrafili akceptować, że niekiedy właśnie pozostawienie kogoś w spokoju było najlepszą możliwością.
zakończone
|
Nathaniel Crouch | Balmoral Hotel | 07
Grecy też nie mówili o pięknie jako o powierzchni, lecz jako o kalokagathii — jedności tego, co szlachetne i tego, co doskonałe.
Czy był tym? Czy jedność była odpowiedzią na ludzkie pragnienie piękna?
Czy był tym? Czy jedność była odpowiedzią na ludzkie pragnienie piękna?
zakończone
|
Atticus | Klify Kent | 12
Nie od razu zrozumiała ciężar jego słów — przez chwilę brzmiały jak echo dawnej mary,
jak wyobrażenia, których już nie potrafiła rozpoznać, choć znała każdy dźwięk synestezji.
Patrzyła na niego w milczeniu, z tą mieszaniną przerażenia i czułości, która rozsadzała jej pierś od środka,
jakby każde uderzenie serca było błaganiem, by cofnąć czas
— choćby o oddech, o sekundę przed jego propozycją. Ból.
Trzask pękającej duszy — połysk żalu i winy, które spływały w niej cicho, nie zostawiając śladu na skórze,
lecz wypalając ścieżki wewnątrz, wzdłuż kręgosłupa odzianego w jego płaszcz.
jak wyobrażenia, których już nie potrafiła rozpoznać, choć znała każdy dźwięk synestezji.
Patrzyła na niego w milczeniu, z tą mieszaniną przerażenia i czułości, która rozsadzała jej pierś od środka,
jakby każde uderzenie serca było błaganiem, by cofnąć czas
— choćby o oddech, o sekundę przed jego propozycją. Ból.
Trzask pękającej duszy — połysk żalu i winy, które spływały w niej cicho, nie zostawiając śladu na skórze,
lecz wypalając ścieżki wewnątrz, wzdłuż kręgosłupa odzianego w jego płaszcz.
zakończone
|
Francesca | Sypialnia Oriany | 29
zakończone
|
kwiecień 62
Manon | Salon w Tenucie | 1
Nie istniał dla niej świat bez Manon. Zanim wypowiedziała pierwsze słowo, ona już była obok; we wspólnym zdobywaniu kroków, w podróży pośród piękna pól i widoku zza okna Hogwart Expressu, kiedy razem jadły fasolki i Oriana dostała akurat tą o smaku zgniłego jaja, a Manon zanosiła się śmiechem. W każdej chwili słabości, to tamten moment przypominała przyjaciółce, wywołując na jej twarzy uśmiech. Ale teraz nie potrafiła się uśmiechać, emocje roznosiły najmniejszy mięsień jej twarzy.
zakończone
|
Morty Dunham | Sekretny ogród | 30
12345 Morty ztx2
Ale oddała to sama, dla niego, dla jego szczęścia. Dla niewypowiedzianej nigdy miłości, której nie potrafiła mu wyznać, bo słowa drżały w gardle i obawiały się ujawnić. O miłości zdołała mężczyźnie powiedzieć raz, ale ona go kochała, a on spał. — Dlaczego mnie zostawiłeś w taki sposób? Dlaczego nie potrafiłeś powiedzieć mi wprost, że to koniec?
zakończone
|
