Salon Mody "Vellum & Velvet"

[Mistrz Gry]

Salon Mody "Vellum & Velvet"

Znajduje się w bocznej alei niedaleko Kensington High Street. "Vellum & Velve" to kameralny, elegancki salon mody mieszczący się w narożnej kamienicy o kremowej fasadzie z delikatnie złoconymi detalami. Wystawa okienna nie rzuca się w oczy krzykliwą ekspozycją – w jej centralnym punkcie często znajduje się tylko jeden manekin. Jest oszczędna, podświetlona, otoczona półprzezroczystymi zasłonami i świeżymi kwiatami. Subtelny szyld z nazwą salonu jest wytłoczony ręcznie, na fakturowanym czarnym szkle, z literami w stylu art déco. Wnętrze lokalu to połączenie wysokiej estetyki, rzemieślniczego kunsztu i atmosfery salonowego spokoju: drewniane podłogi, dywany w odcieniach bordo i butelkowej zieleni, miękkie światło z lamp sufitowych w mlecznych kloszach. Muzyka jazzowa przygrywa w tle,  powietrze pachnie bergamotką i lawendą. Na pierwszym planie znajduje się część butikowa, z kolekcją ręcznie szytych ubrań: głównie wieczorowych sukni. kostiumów z weluru i wełny, płaszczy i wybitnych dodatków.  Ubrania są tworzone na zamówienie lub w krótkich, unikatowych seriach. Materiały sprowadzane są prosto zza granicy. Za kotarą, w tylnej części lokalu, znajduje się prywatna pracownia krawiecka.  Salon cieszy się coraz większą sławą.

[Anastasiya Trubetskoy]

Była kapryśna, wiedzieli o tym wszyscy; i w tymże właśnie kaprysie, w gestach z pozoru niewiele znaczących czy słowach podobno nieważnych, nad wyraz łatwo było jej znaleźć gorzkie, krzywdzące prawdy o rzeczywistości. Wszystkie te, które niewygodnie kłębiły się w jej głowie, ilekroć tępo wpatrywała się w sufit przed snem, wsłuchując się niemo w równy oddech śniącego obok syna; wszystkie te, które wrzuciły ją w brzydki układ nieszczęść, niepowodzeń i żalu, władających jej życiem od zawsze. Walczyła z nimi każdego dnia, wysoko unosząc podbródek, szukając uśmiechu w powierzchownych wyrazach przyjemności, wreszcie też sycąc się iluzjami, podtrzymującymi ją w ramach względnej stabilności; ilekroć ktokolwiek próbował ją jednak z nich wyrywać ― przypominając niechlubnie o tych obrzydliwych aktach osobistych porażek ― prędko traciła rezon, wchodząc w tryb niestosownej ofensywy.
Bo Antonia, poza świadomością jej trudnego związku z Augustusem, nie znała pozostałych jej potknięć ― tych związanych z dzieciństwem, młodością, wreszcie i dorosłością. A miała ich co najmniej kilka ― poukładanych w krwioobiegu, jako te żenujące świadectwa nieporadności jej lub jej bliskich, które łatać musiała omamami, że codzienność wyglądała inaczej.
Jeszcze tam, w Rosji, gdy biedę i skromność ubierała we wspomnienia o dawnej potędze jej rodziny, zwyczajną soliankę zamieniając w głowie na strzelający pod językiem kawior.
Później tam, w Paryżu, gdy dyskwalifikacja z zawodów zamknęła jej drzwi do wielkiej, sportowej kariery, a rzekomy ukochany pozbył się jej z tą samą chwilą, udowadniając tylko, jak instrumentalnie o niej myślał; marzenia ulokowała więc gdzie indziej, z wielkimi nadziejami przenosząc się do obcego kraju, w obce miejsce, gdzie szukała obydwóch zastępstw dla tego, co straciła we Francji ― bez powodzenia na lodzie i bez powodzenia w relacjach, co Rookwood od lat jej skutecznie uzmysławiał.
W końcu tu, w Anglii, gdzie swój alkoholizm długo nazywała eufemizmami, gdzie sprytem chciała wymazać wstyd dawnych lat, zyskując lokalne nazwisko byłej gwiazdki quidditcha, którą przynajmniej z początku naprawdę obdarzyła głębokim uczuciem; to samo czyniła w chwilach, gdy ledwo wiążąc koniec z końcem zaglądała niechlubnie do cudzej kieszeni albo uwodziła mężczyzn bynajmniej ją na poważnie nieinteresujących ― byleby tylko opłacili czynsz za jej mieszkanie, byleby tylko miała z czego ugotować obiad sobie i swojemu dziecku, byleby tylko uszczęśliwić tego małego chłopca, który pokochał ją dotąd bezwarunkowo.
Nie dlatego, że była kruchym przedmiotem, który ktoś wypełniał swoimi ambicjami lub oczekiwaniami; nie dlatego, że była przedmiotem w walce o wielkie pieniądze czy sławę; nie dlatego, że była nadludzko pięknym przedmiotem cudzych fantazji i namiętności.
― M-mnie też obchodzi, Toniu ― odparowała natychmiast trochę jąkliwie, bo już rozpływała się od naporu gorąca, bo już wewnętrznie było jej tak strasznie, gdy znowuż stawała oko w oko z nieładną prawdą, gdy znowuż ktoś postanowił zakpić z niej publicznie. ― Nie obrażam cię i wcale nie chciałam, po prostu... ― tu przerwała, zbierając włosy z czoła i naprawdę żałośnie rozpadając się w gniewie i smutku ― teraz pewnie już bardziej w tym drugim, bo kolejne łzy pociekły jej po policzku. ― Po prostu mam go tak okropnie dość, a zarazem wierzę, że się w końcu zmieni, ciągle mi to obiecuje, i... ― tu pociągnęła nosem, ale wkrótce znalazła w torebce chusteczkę. ― I pomimo tego wszystkiego nadal go kocham, no a poza tym to też twój kuzyn, do cholery, nie powinnaś z niego drwić ― kontynuowała nieskładnie, kątem oka dostrzegając własne oblicze w lustrze, czego pożałowała od razu, więc po głębokim westchnieniu doprowadziła się z powrotem do porządku, zasiadłszy na pobliskiej pufie. Ostatni jej argument nie był, być może, przekonujący, ale wspomnieniem rysowała teraz przed oczyma jedną ze swoich starszych sióstr, która w chwilach jej największych sukcesów nie odzywała się wcale, by po aferze w zawodach posłać jej nagle gorzki list, uwikłany z kpin i pretensji, otwarcie wyszydzający jej talent, jakby na łyżwach bynajmniej nie potrafiła nigdy jeździć. W istocie od zawsze zazdrościła jej po prostu urody, tego przeklętego genu ― i temu też miała okazję dać w końcu upust. ― Każdy popełnia błędy, tylko o jednych słyszy się więcej, niż o innych... O tych jego słyszeli wszyscy ― spróbowała go usprawiedliwić, choć właściwie nie wiedziała już w jakim celu ― przecież miała go zaraz oficjalnie rzucić, przecież miała zaraz pozbywać się kolejnej nieplanowanej ciąży. Może czyniła to już z przyzwyczajenia? Skwitować całość miał uroczy Charlie, bez pytania ładujący się jej na kolana i niemo przytakujący rzuconej przez matkę propozycji; czule objął ją nawet na chwilę, przypominając, że mogła w nim, tak po prostu, znaleźć pokrzepienie ― i choć nie planowała się wtrącać pomiędzy postępujące warknięcia obydwóch panien Borgin, rzuciła mimowolnie:
― Tylko na to zasługujesz, Varya. Na bycie ubóstwianą. Mówię to jako starsza i bardziej od ciebie w tych sprawach doświadczona kobieta... Bo nie chcę, żebyś naiwnie uległa deklaracjom faceta, który na ciebie nie zasługuje. Bo obie ― ja i Tonia ― nie chcemy, żeby niepewność pozwoliła jakiemuś palantowi cię wykorzystać. ― Bo ja, choć wierzyłam w siebie bardziej niż ty wierzysz w siebie, dokładnie taki błąd popełniłam. ― Ty masz rządzić, rozumiesz? Ty masz rozstawiać ich po kątach, ty masz być spełnioną po randce ― podsumowała innymi, łagodniejszymi słowami, przewodnią myśl starszej ciemnowłosej, obierając batonika z folii i przekazując go w niezdarne ręce malca. ― Tylko nie umaż się cały czekoladą, Charlie...