Pustostan po dawnej aptece

[Mistrz Gry]

Pustostan po dawnej aptece

Tuż na rogu, za którym znajduje się przejście do Mglistego Przesmyka, stoi stara kamienica, zaniedbana i zniszczona, w połowie właściwie zawalona. Ma zniszczony dach i na piętrze wyrwane okna. Na dole zabito je starymi deskami. Szyld, niegdyś złocony, dziś pokryty rdzą, wciąż przebija się przez warstwę brudu: Apteka..., reszty nazwy nikt już nawet nie pamięta. Mało kto byłby też w stanie odpowiedzieć na pytanie od kiedy jest właściwie zamknięta. A mimo to niekiedy z wnętrza dobiega stłumiony dźwięk starego dzwonka, jakby drzwi wciąż pamiętały, że powinny zadzwonić.
Przez zabite deskami okna nie widać nic, w środku panuje ciemność, lecz po rzuceniu Lumos można dostrzec zniszczone wnętrze - kilka starych regałów, wysoki blat i brudne ściany, pokryte pajęczynami.

[Axel Devereaux]

15.05.1962 r.

Dzień zapowiadał się parszywie. Niby maj, a noc była zimna i nieprzyjemna. Chłód szczypał w dłonie i twarz, zimny wiatr wkradał się pod ubrania powodując dreszcze.
Było chwilę po północy, kiedy Axel wyszedł z Wiwerny i przeszedł w stronę innej mordowni, tam miał być ktoś, kto był zainteresowany fantami z domu Roockwooda. Nie miał ich ze sobą, co było oczywiste, chciał wybadać teren i dowiedzieć się, o co właściwie chodziło w tym całym zamówieniu. Sprawa wybitnie śmierdziała, wiedział że było wielu chętnych na rabunek i po rozmowie z Lorcanem wyczuł, że Lestrange wybitnie nie pasowało to, że to konkretne mieszkanie stało się celem. Niby ostrzeżenie wypowiedziane przez czarodzieja dawało wiele do myślenia Axelowi.
Początkowo mial odpuścić, skoro jeden z jego ulubieńszych klientów reagował w taki sposób, to sprawa musiała być wybitnie śmierdząca. Co innego jednak skłoniło Axela do działania, wystarczyło dowiedzieć się, kto jest zainteresowany dostarczeniem fantów. I tutaj juz Devereaux wiedział, że to się dobrze nie skończy. Wkroczył do akcji i sam sobie napytał biedy, a Lorcan na bank był na niego wściekły.
Wieści o rabunku u Roockwooda rozeszły się po półświatku, hipotez było wiele, przerzucano się przeróżnymi nazwiskami i ksywkami, na szczęście pośród nich nie pojawiło się jego nazwisko. Axel przysłuchiwał się rozmowom w lokalu, czekał, czy objawi się jakiś samozwańczy oszust?
I nim się tego dowiedział, komuś puściły nerwy. Kupiec wyszedł, nie pozostawiając żadnych złudzeń, że cena zmniejszy się o dziesięć procent. To nie spodobało się obecnym. Zaczęli się szarpać i przekrzykiwać, aż w ruch poszły zaklęcia. Axel próbował się wycofać z lokalu, ale ktoś zastąpił mu drogę i trzasnął go pięścią w skroń.
Zamroczony zatoczył się na bok, instynkt nakazał mu uciekać, oddalić się od zamieszania i po prostu stąd wiać. Ten, który go zaatakował nie mial zamiaru odpuszczać. Czy został rozpoznany? A może ktoś go śledził? Trudno powiedzieć. Deveraux nie mogąc zlokalizować drogi ucieczki musiał uciec się do ostateczności.
Chwilę po pierwszej w nocy krotki trzask teleportacji zakłócił wszechogarniającą ulicę Pokątna ciszę. W rozbłysku przestrzeń zagięła się i wypluła z wyrwy postać, która całym impetem swojego ciężaru uderzyła w drzwi dawnej apteki. Axel celował by znaleźć się w środku, stres i zamieszanie sprawiły, że nie skupił się zbyt dobrze i wylądował po ich drugiej stronie. Grunt, że się nie rozszczepił.
- Aghh.... - Wyrwało się spomiędzy zaciśniętych zębów, kiedy Devereaux odbity od drzwi z rozmachem upadł na twardy chodnik. Skroń, która niedawno oberwała z solidnej pięści pulsowała nieprzyjemnie. Będzie siniak i to solidny. Skulił się opierając głowę o kolano, nie znosił teleportacji. W głowie jeszcze czul wirowanie i nieprzyjemny ucisk na żołądku. Kilka chwil i przejdzie, będzie lepiej i wróci do siebie a potem napisze list do Lorcana. To brzmiało jak plan.