Długa ława

[Mistrz Gry]

Długa ława

Miejsca przy długiej ławie to przestrzeń stworzona z myślą o większych grupach znajomych i licznych rodzinach. Ława, wykonana z ciemnego dębu, ciągnie się wzdłuż jednej ze ścian, zajmując wyróżniający się kawałek w sali. Nad nią zawieszone są lampy w kształcie zaczarowanych kotłów, które migoczą ciepłym, bursztynowym światłem. Drewniane ławy i stoły są solidne, choć gdzieniegdzie widać na nich echa przeszłości. Te długie ławy, mimo imponującej ilości miejsc przy jednym stole, zawsze tętnią życiem – ktoś głośno opowiada o ostatniej wyprawie w poszukiwaniu zagadkowego artefaktu, ktoś inny właśnie wyciąga talię kart do magicznej gry i zaprasza cały lokal do wspólnej rozgrywki.

[Conrad Bones]

Gaszenie zapału młodych kłóciło się z jego naturą, bo przecież sam taki był, głowę miał pełną ideałów i marzeń o heroicznych czynach. Oczywiście zachował ten sam system wartości, z jakim zaczął służbę, jednak pewne wyobrażenia rozbiły się o szereg procedur oraz prawo wciąż ulegające wpływom tych majętnych. Musiał jednak zawtórować Nedowi, również kierować się w ich dyskusji zdrowym rozsądkiem, ponieważ emocje nie są dobrym doradcą, gdy w grę wchodzi polityka. Zaprzysiężenie nowego Ministra Magii było wydarzeniem politycznym, tym samym było zakłócenie go przez Grindelwalda. Podział czarodziejskiego społeczeństwa już był znaczący, teraz mógł się jeszcze bardziej pogłębić.
Czasem żałował, że nie ma w nim tak wielkiej wiary w nieomylność Dumbledore’a jaka jest zakorzeniona u innych. Henry miał w sobie pewne wyobrażenie dyrektora Hogwartu, niczym dziecko zapatrzone w legendarną postać, tym bardziej Conrad nie zamierzał dzielić się swoim gorzkim punktem widzenia. Wierzył w to wszystko co Albus Dumbeldore symbolizował, wierzył w ludzi, którzy instynktownie gromadzili się wokół niego.
– Nie zamierzam umniejszać umiejętnościom czy magicznym talentom Dumbledore’a, ale jako aurorzy – kładł nacisk na podkreślenie ich profesji, zerkając przy tym na kuzyna. – Powinniśmy w pierwszej kolejności polegać na swoich możliwościach w oparciu o własne siły i środki. Grindelwald to trudny przeciwnik, ale nie jest nieomylny, raz już poniósł porażkę.
Spojrzał ponownie na Goldsmith, chcąc kontynuować jej słuszne stwierdzenie odnoszące się do konieczności meto działania czarnoksiężnika. Ten wątek został ochoczo podjęty przez całą grupę, dzięki czemu już wykiełkowało kilka intrygujących myśli.
– To prawda, powinniśmy przy tej okazji zrozumieć jakimi sposobami Grindewalda ominął nasze zabezpieczenia. Tak jak już zostało wspomniane, użył nieznanej nam magii czy zwyczajnie znalazł lukę w naszych metodach? Może gdzieś na styku barier? – Nie znał odpowiedzi, dzielił się więc dręczącymi go pytaniami, bo inni zgromadzenie przy ławie wyrażali podobne wątpliwości, wszystkich trzymała w niepewności ta sama ciekawość. – Pojawił się wśród czerwonych smug, zdawały się gęstsze od mgły. Może to była zmodyfikowana Nebulosa, pod osłoną której skorzystał z zaawansowanej formy transmutacji? Nie było żadnego trzasku jak przy teleportacji, gdy się pojawił, jego głos był zresztą dużo wcześniej słyszalny, jakby wszystko obserwował od samego początku. Może był w niematerialnej postaci, której bariery nie wychwyciły?
Tylko stawiał kolejne pytania, wcale nie znajdował całkowitego potwierdzenia dla swoich domysłów, co sprawiało, że z frustracji zmarszczył brwi. Przesunął nerwowo palcami po włosach, a potem raz jeszcze pociągnął łyk ognistej.
– Ktoś zawsze musi zostać w obwodzie, takie uroki służby. Tym razem padło na ciebie, ale dzięki temu przy następnej okazji nie powinnaś być już wytypowana do rezerwy – chciał nieco podnieść Francescę na duchu, szczególnie po frustrujących przeżyciach w biurze. Tak często bywa, że młodsi stażem auorzy, nawet po wzorowym ukończeniu kursu, nie są od razu dopuszczani do pierwszego szeregu. To rzecz jasna nie była oznaka braku zaufania, Dawlish kierował się dobrze znaną zasadą, aby nie rzucać wszystkich sił naraz w najbardziej newralgiczne miejsce, bo zawsze może pojawić się konieczność utworzenia zaplecza do prowadzenia dalszych działań. Zresztą, kilku bardziej doświadczonych aurorów też tamtego dnia grzało stołki za biurkami.
– Dzięki, ale mam jeszcze ognistą – zwrócił się do Rinehearta, kliedy ten przyjmówał zamówienia, przy okazji samtrochę zdziwiony, że tak długo sączył jeden trunek. Najwidoczniej alkohol mu nie wchodził aż tak dobrze przy snuciu zawodowych zagwozdek.
Wyprostował się, zdradzając po sobie nerwowość, gdy poruszona została kwestia zarzutów rzuconych przez czarnoksiężnika w stronę dyrektora Hogwartu. Jeśli ideał sięgnie bruku, cóż innego pozostanie tym, którzy pokładali w niego swe wielkie nadzieje? Mity muszą pozostać nieskalane, wtedy łatwiej jest nawigować w chaotycznym świecie. Właśnie z tego powodu pominął ten wątek całkowicie.
– Poruszyliśmy ciekawy temat. Grindelwald długo się ukrywał, zapewne w kontynentalnej Europie, ale jeśli chce mieć wpływ na brytyjską scenę polityczną, musi operować stąd. Jeśli gromadzi dawnych zwolenników, może warto przyjrzeć się kto mu sprzyjał w latach czterdziestych? – Może odnalazł ciepły kąt u dawnych sojuszników, to była jego pierwsz myśl, która mogła przybliżyć ich do obecnej kryjówki poszukiwanego czarnoksiężnika. – Gdy osiągał sukcesy, jego poglądy znajdowały zwolenników również w Wielkiej Brytanii. Sam aż tak się nie znam na politycznych konotacjach, ale może nasze lokalne konserwy okazywały mu mniej lub bardziej jawne wsparcie? Na swoim podwórku też mamy sporo fanatyków czystej krwi chętnych do zniewalania mugoli.
Rzecz jasna nigdy nie dostaną odpowiednich nakazów, aby przeszukać siedziby wielkich rodów, ale samo wytypowanie nazwisk potencjalnych pachołków tego zwyrodnialca mogłoby dać im pole do działania. Może Weasley by coś więcej na ten temat wiedziała? Nazwisko jej rodziny mimo wszystko znajduje się w Skorowidzu Czystości Krwi, więc może mimo wszystko jakoś na przestrzeni lat śledzili polityczne ruchy innych błękitnokrwistych. Zapyta ją o to przy najbliższej okazji.
– Można też dyskretnie wybrać się na Nokturn na drobne rozpytanie. Zazwyczaj najgorszy syf wypełza stamtąd.